YORUM HABER
Kuzey Kafkasya’da bombalar patlar, askeri depolardan alevler yükselirken Moskova ve onun yerel aygıtları Adıgey’de kontrollü bir “huzur” tiyatrosu sahnelemeye devam ediyor. Ancak bu tiyatronun arkasında sarsıcı bir çifte standart yatıyor: Çerkes halkının varoluşsal acısı olan 21 Mayıs Çerkes Soykırımı ve Sürgünü anmalarına polis barikatları, yasaklar ve soruşturmalarla müdahale eden anlayış; sıra Rus Devlet Bayrağı Günü’ne ve etno-gastronomik “Çerkes Armudu Günü”ne, “Çerkes Peyniri Günü”ne gelince tüm imkanları seferber ediyor.
Acıya Barikat, İşgale Şölen
Çerkes halkı için 21 Mayıs, tarihten silinme tehlikesi atlattığı acı bir gündür. Ancak her yıl 21 Mayıs yürüyüşlerine “güvenlik” ve “terör tehdidi” kılıfıyla engeller çıkaran, aktivistleri gözaltına alan idare; 22 Ağustos’ta Maykop’taki Dostluk Meydanı’nda Rus Bayrak Günü’nü kutlarken hiçbir güvenlik kaygısı taşımadı.
Siyasi vesayet altındaki Adıgey Başkanı Murat Kumpilov, protokol gereği Putin’den alıntılar yapıp “tarihi adalet” söylemleriyle emperyal sembollere övgüler dizerken; makam zorunluluğu olmadığı halde bu sahnelerde ön saflarda yer alıp alkış tutan çevreler “kraldan çok kralcılık” yarışına girdi. Aynı yönetim, bir gün sonra (23 Ağustos) Rufabgo Şelaleleri’nde “Çerkes Armudu Günü” adı altında konserli ve yemekli festivaller düzenleyerek halkı eğlendirmeyi ihmal etmedi.
Formül Açık: Siyasi Bilinci Sil, Folklora Hapset
Ortaya çıkan bu zıtlık, Moskova’nın Kafkasya’da uyguladığı hafızasızlaştırma ve uyuşturma politikasının en net resmidir:
Çerkeslerin tarihi haklarını talep etmesi, sürgünü hatırlatması ve acısını anması “sakıncalı” bulunarak engelleniyor.
Çerkes kültürü; tarihi bağlarından koparılarak sadece “armut festivali”, “mahalli dans” ve “yöresel mutfak” parantezine sıkıştırıldığı sürece destekleniyor.
Kolektif Narkoz
Bir yanda Ukrayna savaşı nedeniyle Adıgey ve Dağıstan’daki lojistik depolar İHA’larla alev alev yanarken, diğer yanda halka armut festivali, peynir festivali ve Rus bayrak kutlamaları v.s. sunularak toplumun gerçeklerden, güvenlik krizinden ve kendi tarihinden tamamen kopması hedefleniyor.
Kendi acısını anması yasaklanan, ancak çarlık boyunduruğunun sembollerini alkışlamaya ve meyve festivalleriyle avunmaya zorlanan bir toplum, açık bir asimilasyon narkozuna tabi tutuluyor.
Amaç belli: Mesele Çerkes armudunu veya müziğini yaşatmak değil; Çerkes’in siyasi bilincini armut festivaline gömüp, meydanlarda Rus bayrağı sallatmak.
Uyanık olmak, böyle oltalara gelmemek gerek.
Post Views: 158