Sevgili Okuyucularım.

Bugün  25 Mart.

Bugün yazarınız Murat Özden, yani bendeniz dünyaya gelmişim. 59 yaşımı bitirip altmıştan gün almaya başlayacağım.

Ama nedense ben kendimi bulunduğum yaşta hissedemiyorum. Sanki kırk yaş eksik gibi hissediyorum kendimi. En fazla ondokuz yaşına girmiş gibi garip duygular içindeyim.

Son günlerdeki bir reklamada geçen "Bana amca, amca dediler" diyen gencin bozulduğu gibi bozuluyorum amca lafına.

Yaşlı ya da thamate diyenlere ise "kıdemli delikanlı" diye düzeltme yapıyorum sinirlice.

Megafonu elime alıp her ayın 21'inde gençlerin önüne geçip "worepsow Adğeğe, worepsow Adğebze" diyerek avazım çıktığı kadar bağırarak slogan attırmaya bayılıyorum.

Akodeonun sesini duyduğum zaman kanatlanıp uçmak geliyor içimden. Kilolu gövdeme, stetntli kalbime aldırmadan, düğünlerde fırlayıp leperüş, Çeçen, Kafe oynarken kendimden geçiyorum.

Değerli Dostlarım, benim bu hallerim normal mi sizce?

Sanki biraz tahtası eksik, bir türlü büyüyememiş bir çocuk hali yok mu bende?

Ben ne zaman büyürüm acaba?

Benden adam olur mu?

Aman be dostlarım büyüyüp de ne olacak?

Akıllanıp da ne olacak?

"Akıllı olup da dünyanın yükünü çekeceğine, deli olda dünya senin yükünü çeksin" felsefesi en güzeli.

Sizi bilmem ama ben bu hallerimden dolayı çok mutluyum çok.

Yaşamım boyunca hep kalbimin sesini dinledim.

Kalbimin götürdüğü yere gittim.

Ve kalbimden gelen samimiyet dilini konuştum.

Hepinizi çok seviyorum.